فصل ششم
سیستم های تربیت خیار گلخانه ای
یکی از ویژه گی های ارقام جدید خیار گلخانه ای وجود ساقه های ضعیف است که این سفت را از اجداد وحشی به ارث برده اند، به همین دلیل نیاز به تکیه گاه دارند؛ به همین اساس خیارها به یکی از روش های سایبانی، کوردونی عمودی، کودونی V شکل یا ورب و قوس های کونسی تربیت می شوند که هر یک به اختصار در ذیل توضیح داده می شوند.
فصل اول
کلیاتی درباره شناخت خیار
1- 1. تاریخچه و محل پیدایش خیار:
خیار یک گیاه بسیار قدیمی است که کشت آن در روم و یونان قدیم از مدتها پیش مرسوم بوده است. بعضی ها قدمت آن را به بیش از 5000 سال پیش تخمین می زنند. مبدا پیدایش این نبات به درستی مشخص نیست، اما عده ای دامنه های سلسله جبال همالیا در هندوستان می باشد و یک دانشمند اروپائی بنام Latlioggu از نظر جغرافیائی دو منطقه را منشاء آن می داند. منطقه آفریقا که بیشترین گونه های خیار مربوط به آنجاست. این منطقه قسمتی از قاره آفریقا و خاور نزدیک تا پاکستان و عربستان جنوبی را شامل می شود و منطقه دیگریکه در آنجا به گروه خیارهای آسیائی معروف است شامل مناطق جنوبی وشرقی همالیا است. به نظر دانشمندان دیگر گسترش خیار را هندوستان به سمت مشرق (چین) به سمت غرب (آسیای صغیر) بوده است. آنچه مسلم است یان نبات از طریق مصر به مناطق ساحلی دریای مدیترانه (یونان و ایتالیا) برده شده و از آنجا به اروپای شمالی راه یافت زیرا بر طبق گزارشات مصری ها این نبات را از 5000 سال پیش در تابوت مردگان خود می گذاشتند. شایان ذکر است که پرورش خیار گلخانه ای ابتدا در قرن 19 در انگلستان با ازقامی که از هندوستان آورده شده بود انجام گرفت.